5.7.2 De overheid

Het recht om te leiden over een groep, genaamd de burgers. Het was 5000 jaar geleden niet anders. 1 leider had de macht om mensen aan te sturen in een voor hem of haar gekozen richting. Heerschappij vaak vanuit een aanwezige bloedlijn. Waar eerstgeboren  zoon of soms dochter de rechtmatige opvolger werd om te regeren. Niet omdat zij automatisch de beste opvolgers waren, maar geheel gebaseerd op het geloof in genen en overerving van kwaliteiten. De zogenoemde bloedlijn. Dit is in het verleden al vaak genoeg een farce gebleken. Het recht om te heersen via deze weg is dan ook een een misdaad gericht op de onwetende en gehoorzame onderdanen. Via zo nodig geweld, opvoeding en afhankelijkheid werd de onderdaan vaak uit aangeleerdheid of angst overtuigd van een nodige leider. Het was gebaseerd op een mentale illusie.

Een vorm die in het verleden en in het heden enorm veel slachtoffers als gevolg heeft gehad en nog altijd krijgt. van Religieuze heerschappij, koningsschap, dictatorschap tot aristocratie. Alleen is er nu de laatste eeuwen een nieuwe geloof in de wereld gebracht, welke mede door de industriële revolutie tot nog meer slachtoffers leidt. Namelijk het geloof in een democratische overheid. Een overheid die door keuze van meerderheid de macht krijgt om een grote groep te besturen. Een noodzakelijk kwaad, omdat de mens zelf op dit moment niet de verantwoordelijkheid heeft om het juiste te doen en we daardoor tegen elkaar beschermt moeten worden. Een groep mensen krijgt hierdoor via toestemming van de meerderheid de macht om wetten in te voeren, defensie aan te sturen, het volk te sturen in een door hen gekozen richting, mogelijk via rechten en plichten en het volk daarin te begeleiden in hun waarheidsvorming.

Ten eerste is het de vraag of een groep mensen uit dezelfde mensengroep een land kan leiden, terwijl zogezegd de mens volgens velen niet zelf voor zichzelf in kunnen staan. Waarin de mens niet geschikt is om zelf te leiden, maar geleid moet worden door mensen uit diezelfde groep.
Ten tweede is het de vraag, welke personen aangetrokken worden in de richting van macht en controle.

Ten derde is er de vraag of leiding juist kan werken als er een sterk machtsverschil is tussen de kleine groep

In ieder geval is het duidelijk dat democratie een middel is wat een goed gevoel kan geven bij de mens. Het zorgt ervoor dat we als groep een gevoel hebben, dat we inspraak hebben in wat er gebeurd in ons land en de inmenging met groepen of landen daarbuiten.

Tegelijkertijd ontstaat hierbij ook direct het gevaar. Juist wanneer we leiding weggeven en verantwoordelijkheid afstaan, kunnen mensen inspringen die op zoek zijn om deze macht uit te buiten. Waar Nederland bijvoorbeeld een vrij land lijkt, is deze nog altijd sterk onderdrukkend tegenover eigen burgers en daarbuiten. Van hun VOC tijden tot aan de huidige uitbuiting van gebieden in Afrika, ondersteunen van oorlogen in Afghanistan, Irak, wapenverkopen, steunen van fundamentalistische rebellengroepen, de “cocainefabriek” tijdens de 1e en 2e wereldoorlog tot de eigen wetten van onderdrukking van privacy, surveillance en hoge belastingtarieven voor eigen burgers en tegelijkertijd minimale belastingtarieven voor zogezegde multinationale bedrijven.

Overheden zijn daarbij instellingen die de hoogste aantallen mensen aanzetten tot haat, agressie en misdaden tegen anderen. Uitgevoerd door militairen, politieagenten en de burgers. Via media kanalen, orderopvolging, of te wel niet zelf nadenken en het blinde geloof in de charismatische leider, worden oorlogen en agressieve aanvallen gepleegd op anders denkenden. Honderden miljoenen mensen zijn in de afgelopen decennia’s vermoord, verkracht, ontheemd en onderdrukt op grond van orderopvolging. Waar andersdenkenden beschreven werden als terroristen of een gevaar voor de vrijheid. Is het niet logisch dat iemand zijn familie, omgeving of land verdedigt tegen agressieve invloeden van buitenaf? In de 2e wereldoorlog werden ze verzetsstrijders genoemd. In de huidige tijd worden de agressors, waaronder de beleidsbepalers van Amerika en lakijen beschreven als de bevrijders van oppresie en de verdedigers van de eigen waarden, terroristen. Het is de omgekeerde wereld. In het boek de Lucifer effect en mijn paragraaf over het gevaar van deze vorm van macht en uitbuiting, wordt beschreven hoe taal voor rechtvaardiging kan zorgen. Rechtvaardiging van onderdrukking en misdaden.

Edward Bernays en Freud begrepen naar aanleiding van onderzoek hoe zij het publiek konden beïnvloeden en hen in een richting konden sturen die voor de manipuleerder wenselijk was. Taal was hier 1 van de middelen. Door woorden op een bepaalde manier te uiten, werd er gezorgd voor meer consumptie van bepaalde producten, werd rechtvaardiging van schadelijke stoffen bewerkstelligd en misdaden tegen eigen burgers of andere groepen goedgepraat.

Zij waren 1 van de grondleggers van de huidige manipulatieve propaganda houding die een groot van de beleidsbepalers in de hele wereld tentoonstellen. Een tip dan ook om het kleine boek propaganda van Edward Bernays te lezen. Dit boek beschrijft de manipulatie op het gebied van mode, verkoop, overheidsbeleid en verdere social engineering.

Geloof je niet dat het land waarin we wonen een agressor is? en dat we in een vrij land leven? Zie het zo. Als beleidsbepalers je al hebben, hoeven ze niet extra moeite te doen om verder te onderdrukken en agressief te sturen. Social Engineering zorgt daar wel voor. Via het bezighouden en faciliteren van de goedgelovige massa, wordt de rest van de tegendraadse groep onderworpen. De tammen heb je al. De wilden en tegendraadsen zijn het ware gevaar van de huidige controlestaat. Dit is dan ook hetgeen je ziet in de wereld.

Bedenk maar dit, zolang niet iedereen vrij is, kunnen we niet allemaal vrij zijn. Tegelijkertijd zijn het juist de leiders van de “vrije” staten die de goedgelovige burger in verschillende vormen erop uitsturen om derde wereldlanden uit te buiten en via een verdeel en heers techniek regimes omver werpen, waarbij honderdduizenden tot miljoenen mensen pijn lijden, er niet meer zijn of in continue angst opgroeien en de toekomst gaan bepalen.

Een ander misleidend gevaar zijn de verschillende gezichten aan de top. Elk met een “eigen” visie en richting. Dit op zich is niet verkeerd, maar het is zo dat juist de verschillende gezichten de schijn op kunnen werpen dat de tiranny, agressie en onderdrukking na het opstappen van een regering verdwenen is. Van de Bush regeringen, de Obama’s en het verdere verloop in de huidige Trump tijd. Het zijn andere gezichten die altijd de “intentie” overbrengen dat ze het beter en goed gaan doen. Niets is vaak minder waar. Waar Obama de wijze woorden uitsprak van positieve Change, het vrijlaten of verplaatsen van de onterecht en in marteling vastgehouden Guantanomo gevangen, het stoppen van de oorlog in Irak en achteraf door velen wordt gezien als juiste en integere man, heeft hij elke Amerikaanse burgers bestempeld als mogelijke terrorist via nieuwe wetgeving, elke burger kan zonder proces opgepakt worden en zonder proces worden vastgehouden. Daarnaast is de Irak oorlog gestopt, maar zijn zoals eerder uitgelegd de nieuwe soldaten van de Amerikaanse beleidsbepalers, ISIS, Al Nusra en de andere gematigde rebellen ontstaan. Zij zijn de middelen waarmee andere moslimlanden in chaos worden gestort. Deze groepen krijgen wapens, worden getraind en aangestuurd via communicatiestations in Turkije en de golfstaten eromheen.

De overheid in Amerika is dan ook als grote speler in de wereld een goed voorbeeld van hoe de overheid werkt met veel invloed in de wereld en daarin onderdrukking uitoefent op zowel eigen burgers en mensen daarbuiten. Tegelijkertijd kun je bijvoorbeeld naar Communistische Marx aanhangende Mao in China en de “groot” leiders Lenin en Stalin kijken hoe leiderschap en zogenaamde overheid werkt op een andere manier. Door de staat als hoogste goed te maken en de mens in dienst te laten zijn van de overheid. Een vorm van overheid die vele slachtoffers heeft geëist via blinde gehoorzaamheid. Het meeste tot bijna al het onrecht ontstaat door de onderdanigheid en volgzaamheid van het volk aan hun “leiders” en de autoritaire psychopatische leider die orders geeft waarmee medeburgers of “buitenlanders” onderdrukt worden. Het is een controle over het volk in een upgegrade versie. Een monster wat het recht verwerft om wetten, plichten en gekozen uitbetalingen vast te leggen en uit te voeren. Macht corrumpeert en verdwijnt niet wanneer een leider verdwijnt, het neemt alleen een iets andere vorm aan. Het systeem roept de lust tot macht op en daarin zullen de leiders meegetrokken of aangetrokken worden. Zolang de burger zich niet verantwoordelijk opstelt en niet zomaar meegaat in de wil van de gekozen leider, zal de macht gebruikt worden om de wil op te leggen.

Maar is dit waar? Is dit logisch en juist?

Voorafgaand aan de beantwoording hiervan, wil ik duidelijk zijn dat ik de staat op dit moment als noodzakelijk kwaad zie. Zolang de mens niet aangeleerde identiteiten onderzoekt en begrijpt wat van belang is en wat niet, zullen we de noodzaak van een regeringsvorm nodig hebben om de mens in bedwang te houden. Ik zie dan ook een regering als een middel wat continue op een eigen wijze van generatie op generatie en bewust gehouden ontwetendheid is doorgevoerd als waarheid en steeds iets veranderd. Van Koningen, dictators, religieuze hierarchiën tot democratiën komen ze voor. Elk van deze vormen is een reflectie van de wereld waarin we nu leven. Hoe verder de mens is ontwikkeld in zijn of haar eigen autoriteit hoe vrijer de omgeving. Want de macht van een overheid, dictator, religieuze instelling, koning(in) staat of valt met de gehoorzaamheid van de bevolking en het leger, ook de bevolking van het land.

Opvoeding en omgeving heeft ons een startpunt gegeven van waaruit we de wereld zien. Deze wordt door nieuwe ervaringen en kennis continue bijgesteld. Regeringsvormen zitten dan ook geworteld in geloof en in een aangeleerde identiteit. Zonder geloof in een externe autoriteit vervalt de macht en hun invloed. Regeringsvormen zijn dan ook gebaseerd op religie en daarmee op een dogma. Het is de mentale perceptie van de huidige waarheid waarin we verblijven. Eeuwen en eeuwen is dit doorgegaan en verder ontwikkeld in nieuwe vormen. In nieuwe mentale dogma’s.

Het is dan ook niet voor niets een dogma. Het is een leerstelling die door velen als absoluut wordt gezien en waarbuiten niet gekeken kan worden. Van jongs af aan worden mensen al gevoed met het gevaar van Anarchisme en de gehoorzaamheid aan statisme. De wetteloosheid en gevaar van de mens is te groot om vrijheid aan iedereen te geven. De mens heeft daarom een kleine groep uit de eigen gelederen nodig om te leiden over de massa. Zij weten de regels van goed en fout en weten precies hoe ze juist en moreel moeten regeren. Vaak zijn het leiders binnen dezelfde gelederen, die termijn op termijn blijven regeren. Van een democratische rechtsvorm of overheid is geheel geen sprake. De illusie van democratie wordt alleen gecreëerd om de gehoorzaamheid van de burgers te krijgen. Want alleen op die manier kan een leider uitvoeren wat hij of zij wil. Een goed voorbeeld van valse democratien zijn die van Rusland waar Poetin en zijn medegenoten al decenia aan de macht zijn, Erdogan die via propaganda en manipulatie zich als hoogste man in het land van Turkije laat kiezen, China waar de volkspartij van communisme al decenia aan de macht is door de illusie van democratie of als laatste Amerika waar twee partijen de enige partijen zijn waaruit gekozen kan worden. Partijen waarin onderling al bepaald is wie de race voor presidentschap gaat leiden. De illusie van keus wordt gecreeerd, meer dan dat is het niet. Het zijn nog altijd verschillende vormen van een rijk die macht uitoefent op de mensen die in een bepaald gebiedt wonen. Vrijheid is daarin een illusie. Een illusie die vaak gebruikt wordt in propaganda kanalen om de mens rustig te houden. Zolang je de basisbehoeften en soms iets meer geeft, zal de bevolking in vele gevallen rustig blijven. Een mooi voorbeeld van dit beloningssysteem op steroiden is die van China, waarin het belonings- en surveillancessysteem de bevolking zal belonen als ze doen wat de volkspartij wil. Je krijgt toegang tot transport, tot voeding, tot bepaalde vormen van recreatie. Als net gehoorzaam persoon wordt je stap voor stap de mogelijkheid ontnomen om van de fasciliteiten gebruikt te maken. Een puntenscore bepaald hoe goed je als persoon bent of hoe slecht en wat je moet doen om tot bepaalde fasciliteiten toegang te krijgen. Mocht je andersdenkend zijn of van een oppositiepartij? Dan kan het zelfs zover gaan dat je in een strafkamp wordt opgenomen, waar je stap voor stap wordt geleerd hoe je terug kan keren in het perfecte rijk, het Chinese Beloofde Land. Een indoctrinatie kamp waarin je gehersenspoeld wordt om precies zo te denken als de volkspartij. Een moderne vorm van 1984 waarin afvalligheid wordt bestraft met mentale hersenspoeling. Aan de ene kant is dit verschikkelijk, aan de andere kant fascinerend. Verschrikkelijk omdat van vrijheid hier geen sprake meer is. Het ontvangen van een beloning wordt het hoogste goed, een basisvorm van behaviorisme. Doe je als mens niet wat een ander mens, de zogenaamde leider wil, dan wordt je opgepakt door een medemens in een politiepakje en wordt je mogelijk zelfs naar een strafkamp gestuurd, waarin mensen je proberen te indoctrineren. Mensen die net zo mens zijn als jij en ik, maar de opdracht krijgen om je te manipuleren, te indoctrineren, omdat je niet voldoet aan de eisen van een leider. De persoon die je manipuleert is net zo slaafs als de politieagent die via het opvolgen van orders je oppakt en je opsluit of brengt naar een plek waar je menselijkheid wordt weggehaald. Waar je menselijkheid ontnomen wordt omdat je niet zou voldoen aan de mentale projectie, de mentale perfecte wereld van een bepaalde leider. De controlefreak en de onderdanige in optima forma. De grootste gevaren voor de menselijke vrijheid,  vrije liefde en voor vrije verantwoordelijkheid en kracht. Daardoor is het juist ook fascinerend. Fascinerend omdat het mogelijk is. Dat de mens zich zo ver laat sturen, dat er van menselijke kracht en zelfexpressie niet veel meer over is.

Nederland:

Als je kijkt naar bijvoorbeeld Nederland zelf, dan moet je eerlijk zijn dat we aardig veel vrijheden hebben en veel mogelijkheden hebben om te doen wat we willen. De mate van zelfexpressie is groot ten opzichte van vele andere landen. Tegelijkertijd is het belangrijk om vanuit het oogpunt van de hele wereld te kijken, om te onderzoeken of landen daadwerkelijk wel zo moreel zijn als ze zo op het eerste gezicht lijken te zijn. Als je dat doet, dan is het antwoord volmondig nee voor de Westerse wereld en daarbuiten. Elke vorm van gezag of regeringen hebben volop misdaden gepleegd binnen de eigen groep of tegen groepen daarbuiten. De meeste tot haast alle slachtoffers in de wereld vallen naar aanleiding van macht lust van leiders in binnen- en buitenland. Die via het geven van orders en het hiërarchisch systeem duizenden tot miljoenen mensen de dood in leiden of licht tot zwaar onderdrukken. Voorbeelden zijn er te over van oorlogen, toezicht, consumisme, het geldsysteem, de geplunderde derde wereld, corruptie, zware belastinginning, onderdrukkende wetgeving, spionage, lobbyisme en synthetisering van de wereld. Machtsposities trekt bepaalde type mensen aan.

“Ondanks de mogelijk goede wil van sommigen, corrumperen machtsposities de persoon in kwestie. Politiek en hoge posities gaan dan ook uiteindelijk niet samen met waarheid en moraliteit.”  

De illusie van democratie in Europa:

De illusie van democratie is een belangrijke factor die in Europa ook geld Een mooi voorbeeld van de illusie van keuze en democratie die we als Europese Burger hebben meegemaakt en die gevolgen hebben gehad en nog altijd hebben voor ons als mens. Namelijk de Europese grondwet waarover referenda’s werden gehouden in alle bij de Europese Unie aangesloten landen. De Grondwet leek uiteindelijk niet te worden aangenomen door afwijzing via referenda door in ieder geval Franse en Nederlandse burgers, 2 belangrijke landen in de Europese Unie. Doordat de invoering van de grondwet via democratische weg leek te mislukken is de grondwets-referenda niet voltooid, maar heeft de politieke macht in Europa ervoor gekozen om dezelfde grondwet via een listige manier door te voeren, namelijk via het verdrag van Lissabon. Een verdrag heeft namelijk geen meerderheid nodig van de Europese burger en Europese landen. Zo werd alsnog de grondwet die gevolgen heeft voor de mens die in het Europese grondgebied woont ingevoerd. Dit is een voorbeeld van de illusie van democratie. Een ander voorbeeld is de aanstelling van Juncker zijn rechterhand Martin Selmayr als Hoogste ambtenaar van de Europese commissie. Waar laatstgenoemdes aanstelling een aanstelling leek zoals men dat in de communistische partij in China doet. Niet op een eerlijke wijze, maar op een wijze waar de getrouwen van een bepaald persoon op plekken worden gezet van macht binnen de Machtsconstructie van een orgaan. 2 andere voorbeelden zijn de referenda over Oekraine en de privacy sleepwet. Waar wel referenda voor zijn gehouden maar van weinig wijzing na afwijzing van de wetten door de burger sprake was. Het recht op referenda is daarna zelfs beëindigd via een voorstel van de kabinetspartij D66, die het recht op referenda in eerste instantie als oppositiepartij erdoor heeft gekregen. Allemaal vormen van democratische illusies, waar de politieke klasse de touwtjes in houdt en de burger het gevoel blijft geven dat er sprake is van enige individuele invloed, maar waar de agenda al bepaald is en bij weerstand alsnog via omwegen wordt doorgevoerd. De reden dat dit kan is door het korte-termijn geheugen waar veel mensen op leven. De patronen van ondemocratische beslissingen roepen even reacties op, die na een korte emotionele reactie weer tot de orde van de dag overgaan. Met als gevolg dat achter de schermen alsnog regels doorgevoerd kunnen worden die beperkend zijn. Je ziet het overal in de wereld. Europa is daar geen uitzondering van.

Persoonlijke quote: Dat is ook het gevaar van meer macht naar bijvoorbeeld de Europese Unie. Als je gelijkdenkende mensen op hoge posities kan neerzetten die samen een machtstructuur gaan vormen. Op dat moment is er in de basis geen onderscheid meer met de Russische Poetin, de Chinese Volkspartij of de beleidsbepalers in Amerika.

Eigen autoriteit en kracht boven gehoorzaamheid aan externe autoriteiten. 

Het is van belang om het gevaar van te veel overheid en andere autoriteitsvormen in te zien en de waarheid en kracht van eigen autoriteit boven externe autoriteit, zodat langzamerhand de shift van een extern gezag over kan gaan naar een gezamenlijk gezag van individuele klasse. Waar iedereen zijn rol heeft en de bedrijven in dienst staan van de bevolking en leiderschap niet te maken heeft met afkomst of opvolging binnen eigen gelederen. Waardoor er niet noodzakelijk gezag nodig is die stuurt, omdat eigen verantwoordelijkheid van de mens en hun relatie met de natuur dominant is, in plaats van de steeds verdere ontwikkelende synthetische wereld die gebaseerd is op geloof en controle over de massa door een kleine groep. De massa die een gevaar is voor zichzelf.

De overheid: (check of dit geheel een onderdeel vormt van het meest “overheid: het meest destructieve bijgeloof”)

Een bepaald lichaam welke gezag heeft over de onderdanen. Door zowel plichten als rechten uit te roepen en deze zonodig met straf of pressie te verwezenlijken. De heersende klasse uit goedkeuring en geloof vanuit de burger.

Geloof in gezag:

Het geloof in “gezag”, inclusief elk geloof in “regering”, is irrationeel en tegenstrijdig in zichzelf; het is tegengesteld aan beschaving en moraliteit en vertegenwoordigt het meest gevaarlijke, destructieve bijgeloof dat ooit bestaan heeft. In plaats van een kracht voor orde en recht, is het geloof in “gezag” de aartsvijand van het mensdom.

De meeste mensen geloven dat “regering” noodzakelijk is, hoewel ze ook erkennen dat “gezag” vaak tot corruptie en machtsmisbruik leidt. Ze weten dat de “regering” inefficiënt, oneerlijk, onredelijk en onderdrukkend kan zijn, maar geloven toch dat “gezag” een kracht ten goede kan zijn. Waar men zich vergist, is dat het probleem niet alleen is dat de “regering” slechte resultaten boekt, of dat “gezag” vaak wordt misbruikt. Het probleem is dat het concept zelf volstrekt irrationeel is en tegenstrijdig in zichzelf. Het is niet meer dan een bijgeloof, verstoken van enige logica of ondersteunend bewijs, waar mensen alleen aan vasthouden als gevolg van een constante sekteachtige indoctrinatie, ontworpen om hen het zicht op de logische absurditeit van het concept te ontnemen. Het zit hem niet in de mate, of hoe het wordt gebruikt; de waarheid is dat “gezag” niet bestaat en in het geheel niet kan bestaan, en het niet erkennen van dat feit, heeft miljarden mensen gebracht tot het geloven van dingen, en doen van dingen die gruwelijk destructief zijn. Er kan niet zoiets bestaan als goed “gezag” – in feite, een ding als “gezag” bestaat gewoon helemaal niet

Het probleem met wijdverbreide misvattingen is alleen, dat ze wijdverbreid zijn. Wanneer een geloof – zelfs het meest belachelijke, onlogische geloof – door de meeste mensen aangehangen wordt, zal het voor de gelovigen niet onredelijk voelen. Vasthouden aan het geloof zal gemakkelijk en veilig voelen, terwijl het ter discussie stellen oncomfortabel en erg moeilijk, zo niet onmogelijk zal voelen. Zelfs een overvloed aan bewijs van de afschuwelijk vernietigende kracht van de mythe van “gezag”, op een bijna niet te bevatten schaal die zich uitstrekt over duizenden jaren, was nog niet voldoende om meer dan een handvol mensen ook maar te laten beginnen vraagtekens te zetten bij het fundamentele concept. En zo, zich inbeeldend verlicht en wijs te zijn, gaat de mensheid voort, vallend in de ene kolossale ramp na de andere, als resultaat van hun onvermogen om het meest gevaarlijke bijgeloof van zich af te schudden; het geloof in “gezag”.

De termen “misdaad” en “crimineel” geven op zichzelf niet aan welke “wet” overtreden wordt. Het is een “misdaad” om rustig door rood te rijden op een leeg kruispunt, en het is een “misdaad” om je buren te vermoorden. Honderd jaar geleden was het een “misdaad” om een slaaf te leren lezen; in 1940 was het in Duitsland een “misdaad” om Joden te verbergen voor de SS. In Pennsylvania is het een “misdaad” om buiten op een koelkast te slapen. Letterlijk betekent het plegen van een “misdaad” ongehoorzaamheid aan de bevelen van de politici, en iedereen die dat doet is een “misdadiger”. Nogmaals, zulke termen hebben een duidelijk negatieve connotatie, de meeste mensen willen geen “crimineel” worden genoemd en bedoelen het als een belediging als ze iemand anders zo noemen. Ook dit impliceert dat het “gezag” die de “wetten” uitgeeft en handhaaft het recht heeft om dit te doen.

Zo is ook beweerd dat “de regering voor ons werkt; onze dienaar is”. Ook een dergelijke verklaring komt zelfs in de verste verte niet overeen met de voor de hand liggende realiteit van de situatie; het is weinig meer dan een sekte mantra, een waanidee opzettelijk geprogrammeerd in de bevolking om hun kijk op de werkelijkheid te verdraaien. En de meeste mensen zetten er niet eens vraagtekens bij. De meesten vragen zich nooit eens af, als de “regering” voor ons werkt, als het onze werknemer is, waarom bepalen zij dan hoeveel wij betalen? Waarom heeft onze “werknemer” te beslissen wat het voor ons zal doen? Waarom heeft onze “werknemer” ons te vertellen hoe we ons leven leiden? Waarom eist onze “werknemer” onze gehoorzaamheid voor elk willekeurig regeltje dat hij bedenkt, gewapende handhavers achter ons aan sturend als we ongehoorzaam zijn? Het is onmogelijk voor de “regering” ooit dienaar te zijn, door hetgeen de “regering” is. Om het in eenvoudige, persoonlijke termen te zeggen, als iemand je kan commanderen en je geld afpakken, is hij niet je dienaar; en als hij die dingen niet kan doen, is hij geen “regering”. Hoewel gelimiteerd, “regering” is de organisatie toegedacht het recht te hebben om met geweld het gedrag van haar onderdanen te bepalen via “wetten”. Als je goed kijkt naar de algemeen geaccepteerd retoriek van “openbare dienstverleners”, is het volkomen belachelijk. Denken dat een heerser ooit dienaar zou kunnen zijn van degenen over wie hij heerst is absurd.

Het is interessant om te zien dat zelfs degenen die praten over “representatieve regering” zelf weigeren enige persoonlijke verantwoordelijkheid te aanvaarden voor de acties van degenen op wie ze gestemd hebben. Als hun kandidaat naar keuze een schadelijke “wet” uitvaardigt of “belastingen” verhoogt, of oorlog voert, zouden kiezers nooit dezelfde schuld of schaamte voelen als wanneer ze zulke dingen persoonlijk gedaan zouden hebben, of iemand hadden ingehuurd of geïnstrueerd om zulke dingen te doen. Dit feit toont aan dat zelfs de meest enthousiaste kiezers eigenlijk niet geloven in het verhaal van “representatieve regering”, en politici niet als hun vertegenwoordigers zien.

De terminologie klopt niet met de werkelijkheid, en het enige doel van de retoriek is te verduisteren dat de relatie tussen elke “regering” en zijn “onderdanen” gelijk is aan de verhouding tussen meester en slaaf. De ene meester kan zijn slaven minder ernstig met de zweep slaan dan de andere; een andere meester kan zijn slaven toestaan meer te houden van wat zij produceren; een andere meester kan beter voor zijn slaven zorgen – maar niets daarvan verandert de fundamentele, onderliggende aard van de meester-slaaf relatie. Degene met het recht om te regeren is de meester; degene met de verplichting om te gehoorzamen is de slaaf. En dat geldt zelfs wanneer mensen ervoor kiezen om de situatie te beschrijven met behulp van onjuiste en bedrieglijke retorische verzachtende termen, zoals “representatieve regering”, “instemming van de onderdanen”, en “wil van het volk”.

Het begrip “een regering van het volk, door het volk en voor het volk” is een mooi klinkend politiek praatje wat goed voelt, maar het is een logische onmogelijkheid. Een heersende klasse kan zijn onderdanen niet dienen of vertegenwoordigen, zoals een slaafeigenaar zijn slaven niet kan dienen of vertegenwoordigen. De enige manier waarop hij dat zou kunnen doen is door op te houden te een slaafeigenaar zijn, en zijn slaven vrij te laten. Op dezelfde manier is de enige mogelijkheid waarop een heersende klasse een dienaar van het volk kan worden, is door op te houden een heersende klasse te zijn, door afstand te doen van al haar macht. De “regering” kan de mensen niet dienen, tenzij het ophoudt “regering” te zijn.

Absurditeit, van het gezegde dat de mens zichzelf niet kan regeren, waardoor er een overheid nodig is om over ze te regeren. In de huidige onderontwikkelde tendens van de mens is dit misschien zo. Doordat zij van jongs af aan geindoctrineerd worden met de aangeleerde onderdanig- en afhankelijkheid aan een regering of leider. Alleen door deze tegenstrijdigheid van jongs af aan in te bouwen, zullen we als mens als enige oplossing een overheid, dictator, religieuze instelling of koning zien. Andere mogelijkheden behoren op dat moment vaak niet tot de mogelijkheden.

“Gevaar van overheid zit in de blinde gehoorzaamheid aan gezag en het opvolgen van gegeven orders.”